وقتی شما به فیوز برق خونه ی یه نفر نفر حسودی می کنین چون وقتی می پره اون متوجه ی حال بده (حال فیوزه) میشه و میره سراغش.. یعنی دارین آژیر قرمز می کشین..
یعنی واقعا همون دو خط بالا مقصود سخنو می رسونه جای توضیح و تفسیر نمی مونه..
یعنی این که..
خیلی طبیعیه اگه بشینین و با خودتون رویا بچینین، فکر ببافین و اتفاقا در همون حین کاملا بر این موضوع واقف باشین که الان افکارتون کاملن متوهمانه ن ( فعل صحیحه؟)..!
خب من الان می خوام روشنتون کنم:
ببینین دوست عزیز اون شخص تحت هیچ شرایطی به اطرافیان شما حسادت نمی کنه.. این شمایین که دلتون می خواد می تونستین جای ، پدر پدر جد خواهرزاده ی شوهر خاله ی نوه ی عموی باباش باشین!
یا اینکه خط همراهتون رو که شخص مورد نظر یک دفعه اون هم چیزی حدود یک میلیون سال پیش باهاش تماس گرفته رو هنوز که هنوز خاموش نکردید و وقتی توسط یه شماره ی ناشناس باهاش تماس گرفته میشه تا یک هفته با کسی هفتصد هشتصد ولت برق بهش وصل کردن مو نمیزنید و موبایلتون رو از بیخ گوشتون جدا نمی کنید..! همزمان با این اتفاقات اون فرد محترم/محترمه
حتی چهار رقم ابتدایی شماره تماس شما رو یادش هم نمیاد..
نکته ی بعد : هرکسی دقیقا هرکسی ( من .شما. آنها و غیره..) بلافاصله بعد از پیوستن به اینستاگرام حالا با تخفیف چیزی حدود یک هفته بعد که دستش راه بیوفته
به جستجوی افرادی میره که واسش اهمیت دارن
پس کمتر بگید لابد پیدام نکرده..اون اقا یا خانومی که پستاش دارن به چیزی حدود سه چهار هزارتا میرسن و تعداد فرنداش داره سر به فلک میکشه یه اسم سرچ کردن رو بلده ..!
و در آخر کمی آینده نگر باشیم و به فردایی فکر کنیم که ورژن اینستاگرام آپدیت تر بشه و تکنولوژیی از راه برسه که نشون میده چه اشخاصی و چه تعداد دفعاتی پروفایل ما رو چک کردن..!
ممکنه از روز بعدش نتونین مستقیما به طرف سلام کنین!
(اینا همه رو با خودمم بودم سو تفاهم نشه)
برچسب:
نویسنده: پارسا باقری